Maandelijks archief: juni 2013

Niets nieuws onder de zon

Eind 1998 schreef ik in het personeelsblad van mijn toenmalige bedrijf deze badinerende column

 

klokTerugblik

Zo aan het eind van het jaar kijk ik altijd terug en bedenk dan wat er allemaal goed of fout ging. Over het algemeen verliep 1998 voor mij goed, maar ik vind dat ik mijn baas en mezelf eigenlijk te kort heb gedaan. Ik weet niet hoe het met u is, maar ik kom tijd te kort om alle bedrijfsinformatie van het Intranet op te pikken en te lezen. Toch wil ik wel op de hoogte blijven en dus moet ik wel proberen ergens anders meer tijd vandaan te halen. Er gaan nu eenmaal 7 dagen in een week en maar 24 uur in een dag.

Tijdsbesteding nader beschouwd

Per dag heb ik 8 uur slaap nodig, dus ik moet het zien te rooien met de overige 16 uur per dag. Doordeweeks valt nog aardig in te schatten welke tijd je voor het werk kwijt bent. In mijn geval is dat 11 uur inclusief reistijd en de gemiddelde file. Dan blijven er nog mooi 5 uurtjes vrije tijd over. Dacht ik. Nou geldt voor mij dat ik een echte informatievreter ben, ik heb voor alles belangstelling en wil bijgevolg van alles op de hoogte blijven.

Per dag ben ik nog weer een uur kwijt aan: 30 minuten krant lezen en 30 minuten het Nieuws op tv. Ik probeer dat wel te combineren, maar dat is geen doen. Daar ik ook dagelijks de Teletekst pagina’s van het nieuws, de sport en het economisch nieuws wil volgen, bekijk ik die terwijl het Journaal loopt. Om geen ruzie te krijgen met de rest van het gezin, heeft ieder een tv-toestel in zijn eigen kamer. Dus dat uurtje kan ik mooi aansluitend aan de maaltijd en het gezinsbabbeltje (hoe was het vandaag, nog iets bijzonders, uhh… nee niet echt, help even met mijn huiswerk enz.) besteden.

Die maaltijd hebben we ook al geoptimaliseerd: de magnetron-oven maakt het mogelijk ieder op zijn eigen tijd te laten eten, desnoods direct na thuiskomst. Moet ook wel, want ieder gaat en komt op zijn eigen tijd. Een bijkomend voordeel ook ondanks al die variabele werktijden: ongeacht hoe groot de file ook was, dankzij de microwave kun je meteen aanvallen (brandt je mond niet..). Dan nog kost dat gemiddeld alweer een half uur.

Wat blijf er over

Blijven er nog drie en een half uur over. Dacht ik. Maar zo door de bank genomen gaat daar nog weer zo’n twee uur af. De onverwacht, maar toch gezellig langs komende familie, vrienden of buren (we blijven maar even hoor). En voor het bijhouden van de gezinsadministratie: Girotellen (want naar de brievenbus lopen kost alweer tijd), de diverse binnenkomende stukken post in ordners stoppen, aanvraagformulieren, belastingpapieren, opties uitoefenen, enz. Zo zit ik op nog maar 1.5 uur. Ik heb de automatisering in huis daarom nog maar wat verder doorgevoerd. Elke minuut is kostbaar: de meeste lampen staan op een tijdschakelklok, de tuin en buitenverlichting incluis. De afwasmachine, de wasautomaat met tijdschakelklok, de wasdroger die vanaf de zolder piept wanneer hij gereed is en het koffiezetapparaat met tijdschakeling maken het mij mogelijk in ieder geval daaraan geen seconde te veel tijd te besteden. Om niet nodeloos gestoord te worden door telefoontjes staat mijn antwoordapparaat altijd aan, dus die vangt alle overbodige blabla wel op. Dankzij de afstandbediening werken Radio, CD speler en TV ook naar wens.

Mijn voice-controlled wekker kan ik in (en met) een vloek en een zucht het zwijgen op leggen. Als ik al die handelingen bij elkaar optel, ben ik toch nog een half uur kwijt: je moet tenslotte de was nog wel opruimen en strijken. Op sommige dagen is dat toch nog wel iets meer, omdat er een kleine achterstand ontstond. Ik moet namelijk voor mijn sport ook nog een avondje trainen, anders zit ik op zaterdag op de reservebank bij gebrek aan conditie. Tel daarbij dan nog de tijd die ik kwijt ben voor formele en informele meetings, werkgroepen en andersoortige vergaderingen van de sportvereniging en je begrijpt dat het totaal van een kwartiertje kwaliteitstijd dat ik per dag met mijn partner doorbreng die laatste minuten van de dag opsouperen.

Weekend

Het komt dus op het weekend aan. Tweemaal 16 uur zou je denken. Maar nee, het sporten vergt zo’n 6 uur per zaterdag: heen- en weer reizen, de wedstrijd, douchen, de na-borrel en nog even kijken bij de andere teams, breken mijn zaterdag. Ik probeer nog aan het gezinsleven bij te dragen door snel boodschappen te halen, stofzuigen, de hond uit laten e.d. Dat kost al met al ook al weer een uurtje of twee. dus op zaterdag heb ik nog maar acht uur over. Die gaan op aan uit-eten gaan, theater of bioscoopbezoek of een verjaardagsbezoek.

Dus blijf de zondag over. Ik sta dan op tijd op, om een uurtje in mijn eentje naar klassieke muziek te kunnen luisteren. De rest van mijn gezin wordt er naar eigen zeggen gestoord van, vandaar. Als de gezamenlijke brunch voorbij is, is het tijd voor de tuin. Hoe minimaal ook, er moet wat aan gedaan worden. Daarna is het tijd om de auto te wassen. Snel naar de carwash en in een kwartiertje is hij weer als nieuw. Nou komt het nogal eens voor dat mijn vrouw op zondag moet werken, dus dan komen alle overige taken ook bij mij terecht. Als ik dat nu een beetje uitmiddel, blijven er op zondag ca drie uurtjes privétijd over. Daarmee moet ik het doen.

Gelukkig volg ik geen cursussen, maar ik ik ben wel hevig geïnteresseerd in diverse zaken die er op het internet, het web te vinden zijn. Maar mijn PC is niet geheel up-to-date. Dus die drie uurtjes vliegen en doorheen. Dankzij de gebrekkige snelheid van het apparaat, duurt het heel lang om de gewenste zaken op te zoeken. En omdat het tenslotte om mijn eigen vrije tijd gaat, kijk ik altijd als laatste naar die bedrijfshomepage. Die schiet er dus meestal bij in. Om dat probleem op te heffen denk ik erover om een supersnelle PC aan te schaffen. Met de PC regeling moet ik toch een heel eind komen.

Toch vrees ik dat ik nog steeds tijd te kort zal komen. Daarom ga ik maar eens serieus nadenken over die parttime regeling. Een dagje minder werken lijkt mij wel wat. Alhoewel, als informatievreter zal ik die tijd wel weer kwijtraken aan het surfen op het Net. Wellicht is helemaal-niet-werken de oplossing…

PS

Ik heb deze column in ‘geleende’ tijd geschreven. Ik heb de hond verwaarloosd, de afwas vergeten en het strijkgoed laten liggen. Kan ik straks weer een halfuurtje kwaliteitstijd doorbrengen met mijn partner om uit te leggen waarom.

Nawoord 2013

Wie mij kent, weet dat ik nog steeds op zoek ben naar “Eights days a week”. Hoeveel “vrije tijd” je ook denkt aan mij te geven. Geeft het aan Jel, hij gebruikt het wel.

De tragiek van Anti zijn

In maart had ik de inleiding van dit blog artikel al klaarliggen. ik wilde het bewaren voor een goede gelegenheid. Ik besef vandaag dat die gelegenheid zich elke dag aandient omdat er veel meer speelt dan ras of land. Ik heb het daarom in een breder kader gezet.

Jij bent anti ras X of land Y

antiIk heb een hekel aan anti-bewegingen als het gaat om ras of land.  Het gaat hierbij immers om een gegeven feit dat bij je geboorte vaststaat. Je hebt er niet voor gekozen. Dit is overigens een verschijnsel van alle tijden. Doordat er in de maatschappij wordt gestigmatiseerd op grond van veelal valse sentimenten wordt er een doelgroep gekozen die kan worden geïsoleerd van de kudde. Daarmee wordt zo een groep tot een meestal weerloos slachtoffer gebombardeerd. De meute stort zich op de slachtoffers. Dan zijn wij ineens allemaal primitieve gieren en jakhalzen. Maar is dit verschijnsel ongewenst of op zijn minst nader te duiden?

Alle onderscheid lijkt wel Anti

We kunnen nog veel meer groepen onderscheiden die worden weggezet. Men doet dat de laatste tijd bij voorkeur via internet en dan het liefst anoniem. Je kent ze vast wel: het type relschopper dat als het er op aankomt achteraan de groep zich verschuilt. Besef dat we allemaal wel tot een groep behoren die door anderen wordt geringschat, gemeden, getreiterd, geparodieerd of  gebashed, Lekker bashen met zijn allen via Twitter, slecht geïnformeerd primair reageren. En de BNN-er doet naar hartenlust mee of geeft het voorbeeld.  Dit verschijnsel is overigens sluipenderwijs in onze basis mentailiteit verankerd geraakt sinds de opkomst van roddelbladen (Story, Prive, Weekend) reality TV programma’s (Gordon, Joling, Barbie, Big Brother. etc) , roddelshows als RTL Boulevard met opper valse nicht Albert Verlinde.

Het gebeurt onder je ogen

Hierboven geef ik concrete voorbeelden en dat doe ik onbewust en dat is nu precies waarover deze blog gaat. Ongemerkt druk ik met deze concrete voorbeelden een negatief stempel op de bewuste groep/persoon. Niet dat ik vind dat ik er in die gevallen ver naast zit, maar het gaat nu even over het principe. Wil je meer voorbeelden van groepen waartoe jij niet of juist wel behoord? Goed, een willekeurige greep:  homo, christen, Amsterdammer, 65 plusser, lelijk wijven, herrieschoppers, macho’s, werklozen, cultuurbarbaren, hooligans, Polen, Joden, Oost-Europeanen, VVD-ers, Bankdirecteuren, politici, enzovoort. Wie probeert werkelijk een objectieve observatie te doen ontdekt dat hij er niet in slaagt. Nooit. Men probeert immers kenmerken te onderscheiden waarmee die ander uniek onderscheidbaar is. Dat is discriminatie zoals dat in oorspronkelijk betekenis van het woord ooit was. Dat is goed zo lang het neutrale etiketten zijn. Immers anders zou iedereen hetzelfde zijn of moeilijk aanwijsbaar. Echter zodra die etiketten tegen personen worden gebruikt gaat het mis. De discriminerende factor wordt dan een middel om mensen te isoleren en af te scheiden om er negatieve associaties mee op te wekken.

Moraal van het verhaal

Vreemd is dat een persoon die anti-X is, heel anders reageert en denkt in het direct contact met individuele personen uit zo een slachtoffer groep X; hij ziet deze dan ineens als de uitzondering die de regel bevestigd. Het tragische is dat deze perceptie onjuist is: de onderscheiden groep is doorgaans niet slecht.  Ik denk daarbij wel onmiddellijk aan een uitzondering: criminelen en oorlogsmisdadigers. Laten we die in deze context als de uitzondering op de regel beschouwen.

Dat zouden meer mensen moeten doen

Ik besef terdege dat ik mij van tijd tot tijd ook laat meeslepen door diverse zaken en dan een Twitter bericht de wereld in slinger terwijl ik minder goed ben geïnformeerd. Ik heb het voornemen om mij daarin te matigen. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Asscher’s sigaar uit eigen doos

sigarenEen nieuwsbericht van NU.nl trekt mijn aandacht. Het is overigens in andere woorden van gelijke strekking ook op andere nieuwsmedia te lezen. Bij nadere lezing schiet hij in mijn beleving zichzelf in de voet of tenminste toch geeft hij de werkgevers en zichzelf een sigaar uit eigen doos. Ik kan het natuurlijk bij het verkeerde eind hebben, wat zowel bij schieten als bij een sigaar niet is aan te bevelen.

Quote:

Minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken wil van de Sociaal-Economische Raad (SER) advies over een andere financiering van de WW, waarbij werkgevers als werknemers allebei de helft van de premie betalen.  De sociale partners hebben zelf laten weten allebei te willen gaan meebetalen aan de WW. Asscher vindt dat goed, op voorwaarde dat het niet nadelig uitpakt voor de koopkracht, zo heeft hij woensdag aan de Tweede Kamer geschreven.

Een WW-uitkering duurt nu nog maximaal 38 maanden. In het sociaal akkoord dat het kabinet in april met bonden en werkgevers heeft gesloten, staat dat dat teruggaat naar 24 maanden. De sociale partners zijn van plan via cao-afspraken de uitkering toch weer aan te vullen tot 38 maanden.

Bron:   http://www.nu.nl/economie/3498680/asscher-wil-advies-ser-financiering-ww.html

Nader beschouwd

Het voornemen vormt een aanvalspunt uit de bezuinigingsplannen van dit schone kabinet (terzijde: ik ben geen fan van deze combi). Als je het mij vraagt, bevat Asscher’s voornemen onverenigbare eisen. Zijn onverwrikbare hoofdeis dat de koopkracht moet worden gehandhaafd, moet men zorgen dat de balans tussen inkomsten en uitgaven voor een werknemer in evenwicht blijft. Ik voorzie twee scenario’s waarover de SER zich het hoofd mag breken.

Scenario 1 Een variabele:  Loon omhoog

Stel dat de premie voor de helft wordt opgebracht door de werknemer dan veranderen daarmee diens uitgaven. Als er geen andere factoren worden beïnvloed (belastingverlaging e.d.)  zal de werkgever dus een inkomensverbetering (verhoging) moeten doorvoeren ter compensatie om de hoofdeis tegemoet te kunnen komen.

In dat geval betaalt de werkgever (ook de overheid in veel gevallen) feitelijk alles.

Scenario 2 Meerdere variabelen:  belastingschijven, belastingtarieven

Stel de overheid neemt fiscale maatregelen die compensatie opleveren voor de werkgevers en werknemers. Ik kan mij daarbij slechts voorstellen dat werkgevers een aftrekpost voor de loonlasten en/of werknemers een aftrekpost krijgen voor het belastbaar loon. In alle gevallen zal het te belasten bedrag dus lager uitpakken. Dat betekent derving van belastingopbrengsten; inkomsten die diezelfde overheid juist nodig heeft om zijn huishoudboekje op orde te krijgen (3% norm).

Wil de overheid zijn belastinginkomsten op peil houden, dan zijn er 2 mogelijkheden: belastingschijven omlaag of belastingtarieven omhoog. Daarmee treft men echter weer de werknemer, wiens koopkracht (hoofdeis) juist op peil dient te blijven. Onacceptabele en dus dient de belasting voor werkgevers omhoog te gaan.

In dat geval betaalt de werkgever (ook de overheid in veel gevallen) feitelijk alles.

Linksom of rechtsom

De eis voor handhaving van de koopkracht is op zich legitiem om de motor van de consumenten niet verder te doen stagneren. De conclusie die ik als eenvoudige toeschouwer slechts kan trekken is dat de overheid per saldo de zwarte piet bij de werkgevers legt en daarmee voor een groot deel ook bij zichzelf. Misschien dat Asscher c.s. met creatief boekhouden een mooi getal uit de hoed weten te toveren dat aantoont dat we de 3%-norm halen, maar het is volksverlakkerij van het zuiverste water.

Extra wrang is dat de plannenmakers afkomstig zijn uit een kabinet van twee partijen die zeggen voor het volk te staan. Een daarvan voert het zelfs in zijn partijnaam.

Hoe kun je een foto verbeteren

MS PicturemanagerRegelmatig zie ik slechte foto’s waarover de eigenaar zegt “jammer dat hij mislukt is”. Dat is natuurlijk jammer en deze persoon weet kennelijk niet van het bestaan van foto software. Ik kom deze situatie vaker tegen dan je zou verwachten. Je kunt het makkelijk zelf doen en je hoeft geen professional te zijn om een verbetering te kunnen doorvoeren. Natuurlijk zijn er grenzen. Is de foto te korrelig, bewogen, zwaar over- of onderbelicht, dan valt er meestal weinig meer te verbeteren. Voor overige verbeteringen en zelfs bewerking is niet veel kennis en vaardigheid vereist.

Er is al jaren een standaard applicatie van Microsoft beschikbaar. Ik ga er dus vanuit dat je Windows gebruikt. Heb je MS Office geïnstalleerd, dan hoort daarbij ook een standaard programma genaamd Microsoft Office Picture Manager. 

Als je via de Windows Verkenner naar een foto gaat en dan met de rechtermuisknop klikt staat er o.a. ook de optie “openen met“. Als het programma al is geïnstalleerd zie je hem hier erbij staan. Zo nee dan moet je eerst een download doen, gevolgd door de installatie.

Download MS Picture Manager hier: http://microsoft-office-picture-manager.apponic.com/

Het programma ondersteunt de functies die andere basis fotosoftware ook biedt: je kunt rode ogen corrigeren, foto lichter / donkerder maken, vergroten, etc.

Het wijst zich vanzelf. Hier vind je de samenvatting van Microsoft.

Hier een youtube video met veel demo’s (geen gesproken tekst).

 

NB:

Als je een foto bewerkt zal het programma de foto weer willen opslaan onder dezelfde naam! Het is verstandig om eerst een kopie te maken opdat je altijd het origineel nog hebt voor het geval dat…

Maassluise Boomridders

Het wakend oog voor een groen milieu

Anissa Joëlle Kome

If we only die once, I wanna die with you.

Uitrukmeldingen TS12-1

Uitrukken van Brandweer Maassluis

@Hadeke

Schrijfsels.

stichting Ongehoord

Poëzie podium voor aanstormend en aanslenterend talent